خداحافظی

304 بی خیال در خدا Die heutige Gesellschaft, besonders in der industrialisierten Welt, ist unter zunehmendem Druck: die Mehrzahl der Menschen fühlt sich ständig von irgendetwas bedrängt. Menschen leiden unter Zeitnot, Leistungsdruck (Arbeit, Schule, Gesellschaft), finanziellen Schwierigkeiten, allgemeiner Unsicherheit, Terrorismus, Krieg, Unwetterkatastrophen, Einsamkeit, Hoffnungslosigkeit, usw., usw. Stress und Depression sind zu Alltagswörtern, Problematiken, Krankheiten geworden. Trotz riesiger Fortschritte auf vielen Gebieten (Technik, Gesundheit, Bildung, Kultur) scheint der Mensch immer grössere Mühe zu haben, ein normales Leben zu führen.

Vor einigen Tagen befand ich mich in der Reihe vor einem Bankschalter. Vor mir war ein Vater, der sein Kleinkind (vielleicht 4 Jahre alt) bei sich hatte. Der Bube hüpfte unbekümmert hin und her, sorgenlos und voller Freude. Geschwister, wann war es das letzte Mal als auch wir uns so gefühlt haben?

Vielleicht schauen wir einfach auf dieses Kind und sagen (etwas neidisch): «Ja, er ist so unbekümmert, weil er gar noch nicht weiss, was ihn in diesem Leben erwartet!» In diesem Fall haben wir jedoch eine fundamental negative Lebenseinstellung!

ما به عنوان مسیحیان باید فشار جامعه خود را مقابله کنیم و به آینده مثبت و با اطمینان نگاه کنیم. متأسفانه ، مسیحیان اغلب زندگی خود را منفی ، دشوار می گذرانند و تمام زندگی خود را با دعا می گذرانند و از خدا می خواهند که آنها را از موقعیت خاصی آزاد کند.

اما برگردیم به فرزند خود در بانک. رابطه او با والدینش چگونه است؟ پسر پر از اعتماد و اطمینان است و به همین دلیل پر از شور و شوق ، جوی د ویوور و کنجکاوی است! آیا می توانیم از او چیزی یاد بگیریم؟ خداوند ما را فرزندان خود می بیند و رابطه ما با او باید همان طبیعیاتی را داشته باشد که کودک نسبت به والدین خود دارد.

«Und als Jesus ein Kind herbeigerufen hatte, stellte er es in ihre Mitte und sprach: Wahrlich, ich sage euch, wenn ihr nicht umkehrt und werdet wie die Kinder, so werdet ihr keinesfalls in das Reich der Himmel hineinkommen Darum, wenn jemand sich selbst erniedrigen wird wie dieses Kind, der ist der Grösste im Reich der Himmel» (Matthäus 18,2-4).

خدا از ما انتظار دارد فرزندی را كه هنوز به والدین كاملاً واگذار شده است ، استخدام كنیم. کودکان معمولاً افسرده نیستند ، اما پر از شادی ، روحیه و اعتماد به نفس هستند. وظیفه ما این است که خود را در برابر خدا فروتن کنیم.

خداوند انتظار دارد كه نگرش كودك نسبت به زندگي هر يك از ما باشد. او نمی خواهد که ما فشار جامعه خود را احساس کنیم یا آنها را بشکنیم ، اما او انتظار دارد که ما با اطمینان و اعتماد غیرقابل انکار به خدا به زندگی خود نزدیک شویم:

«Freut euch im Herrn allezeit! Wiederum will ich sagen: Freut euch! Eure Milde soll allen Menschen bekannt werden; der Herr ist nahe. [Philipper 4,6] Seid um nichts besorgt, sondern in allem sollen durch Gebet und Flehen mit Danksagung eure Anliegen vor Gott kundwerden; und der Friede Gottes, der allen Verstand übersteigt, wird eure Herzen und eure Gedanken bewahren in Christus Jesus» (Philipper 4,4-7).

آیا این سخنان واقعاً چشم انداز ما از زندگی را منعکس می کند یا کاملاً چنین نیست؟

در مقاله ای درباره مدیریت استرس ، من در مورد مادری که آرزوی صندلی دندانپزشکی را دارد ، خواندم تا بالاخره بتواند دراز بکشد و استراحت کند. اعتراف می کنم این قبلاً برای من اتفاق افتاده است. اگر فقط بتوانیم "آرام" شویم ، زیر تمرین دندانپزشک اتفاق می افتد!

Die Frage ist: Wie gut setzt jeder von uns Philipper 4,6 («Seid um nichts besorgt») in die Tat um? Inmitten dieser gestressten Welt?

کنترل زندگی ما متعلق به خداست! ما فرزندان او هستیم و به او گزارش می دهیم. ما فقط اگر بخواهیم زندگی خودمان را کنترل کنیم ، خودمان تحت فشار قرار می گیریم. به عبارت دیگر ، اگر بر طوفان تمرکز کنیم و دید عیسی را از دست بدهیم.

خداوند ما را تا حد ممکن سوق خواهد داد تا بدانیم كه چقدر كنترلی بر زندگی خود داریم. در چنین لحظاتی چاره ای نداریم جز اینکه خود را به لطف خدا بیاندازیم. درد و رنج ما را به سمت خدا سوق می دهد. اینها دشوارترین لحظات زندگی یک مسیحی است. با این حال ، لحظاتی که می خواهند به ویژه ارزشمند باشند و همچنین باعث شادی روحانی عمیق شوند:

«Haltet es für lauter Freude, meine Brüder, wenn ihr in mancherlei Versuchungen geratet, indem ihr erkennt, dass die Bewährung eures Glaubens Ausharren bewirkt Das Ausharren aber soll ein vollkommenes Werk haben, damit ihr vollkommen und vollendet seid und in nichts Mangel habt» (Jakobus 1,2-4).

گفته می شود دوران دشوار در زندگی یک مسیحی ثمره معنوی دارد ، تا او را به کمال برساند. خداوند زندگی بدون مشکل به ما قول نمی دهد. عیسی گفت: "مسیر باریک است." دشواری ها ، محاکمات و آزار و اذیت ها نباید یک مسیحی را تحت فشار و افسردگی قرار دهد. پولس رسول نوشت:

«In allem sind wir bedrängt, aber nicht erdrückt; keinen Ausweg sehend, aber nicht ohne Ausweg verfolgt, aber nicht verlassen; niedergeworfen, aber nicht vernichtet» (2. Korinther 4,8-9).

وقتی خدا زندگی ما را کنترل می کند ، ما هرگز رها نمی شویم ، هرگز به خودمان وابسته نیستیم! از این نظر ، عیسی مسیح باید الگویی برای ما باشد. او مقدم بر ما بود و به ما شجاعت می بخشد:

«Dies habe ich zu euch geredet, damit ihr in mir Frieden habt. In der Welt habt ihr Bedrängnis; aber seid guten Mutes, ich habe die Welt überwunden» (Johannes 16,33).

عیسی از هر طرف ظلم شده بود ، او مخالفت ، آزار و شکنجه ، مصلوب شدن را تجربه کرد. او بندرت لحظه ای آرام داشت و اغلب مجبور به فرار از مردم بود. عیسی نیز به حد اعزام شد.

«Der hat in den Tagen seines Fleisches sowohl Bitten als auch Flehen mit starkem Geschrei und Tränen dem dargebracht, der ihn aus dem Tod erretten kann, und ist um seiner Gottesfurcht willen erhört worden und lernte, obwohl er Sohn war, an dem, was er litt, den Gehorsam; und vollendet, ist er allen, die ihm gehorchen, der Urheber ewigen Heils geworden, von Gott begrüsst als Hoherpriester nach der Ordnung Melchisedeks» (Hebräer 5,7-10).

عیسی بدون اینکه هرگز زندگی خود را به دست خود بگیرد و چشم از معنای و هدف زندگی خود ببرد ، تحت فشارهای زیادی زندگی می کرد. او همیشه به خواست خدا تسلیم می شد و هر شرایطی را که پدر اجازه می داد ، می پذیرفت. در این باره ، اظهارات جالب ذیل از عیسی را که واقعاً در کنار او بود ، می خوانیم:

«Jetzt ist meine Seele bestürzt. Und was soll ich sagen? Vater, rette mich aus dieser Stunde? Doch darum bin ich [doch] in diese Stunde gekommen» (Johannes 12,27).

Akzeptieren auch wir unsere jetzige Lebenslage (Prüfung, Krankheit, Drangsal, usw.)? Manchmal erlaubt Gott besonders unangenehme Situationen in unserem Leben, sogar jahrelange Prüfungen die nicht von uns verschuldet sind, und erwartet von uns, dass wir diese akzeptieren. Wir finden dieses Prinzip in der folgenden Aussage von Petrus:

«Denn das ist Gnade, wenn jemand wegen des Gewissens vor Gott Leiden erträgt, indem er zu Unrecht leidet. Denn was für ein Ruhm ist es, wenn ihr als solche ausharrt, die sündigen und <dafür> geschlagen werden? Wenn ihr aber ausharrt, indem ihr Gutes tut und leidet, das ist Gnade bei Gott. Denn hierzu seid ihr berufen worden; denn auch Christus hat für euch gelitten und euch ein Beispiel hinterlassen, damit ihr seinen Fussspuren nachfolgt: er, der keine Sünde getan hat und bei ihm ist auch kein Trug in seinem Mund gefunden worden, der geschmäht wurde und nicht wieder schmähte, leidend nicht drohte, sondern sich dem übergab, der gerecht richtet» (1. Petrus 2,19-23).

عیسی تا زمان مرگ به خواست خدا تسلیم شد ، بدون گناه متحمل شد و در رنجهای خود به ما خدمت کرد. آیا ما در زندگی خود خواست خدا را می پذیریم؟ حتی اگر ناراحت کننده شویم که دچار معصومیت بشویم ، از همه طرف تحت فشار هستیم و نمی توان معنای وضعیت دشوار ما را درک کرد؟ عیسی به ما صلح و شادی الهی قول داد:

«Frieden lasse ich euch, {meinen} Frieden gebe ich euch; nicht wie die Welt gibt, gebe ich euch. Euer Herz werde nicht bestürzt, seid auch nicht furchtsam» (Johannes 14,27).

«Dies habe ich zu euch geredet, damit meine Freude in euch sei und eure Freude völlig werde» (Johannes 15,11).

ما باید یاد بگیریم که درک کنیم که رنج مثبت است و رشد معنوی را به همراه می آورد:

«Nicht allein aber das, sondern wir rühmen uns auch in den Bedrängnissen, da wir wissen, dass die Bedrängnis Ausharren bewirkt, das Ausharren aber Bewährung, die Bewährung aber Hoffnung; die Hoffnung aber lässt nicht zuschanden werden, denn die Liebe Gottes ist ausgegossen in unsere Herzen durch den Heiligen Geist, der uns gegeben worden ist» (Römer 5,3-5).

ما در پریشانی و استرس زندگی می کنیم و آنچه خدا از ما انتظار دارد را تشخیص داده ایم. به همین دلیل است که ما این وضعیت را تحمل می کنیم و ثمرات معنوی می بخشیم. خدا به ما آرامش و شادی می بخشد. حالا چطور می توانیم این کار را عملی کنیم؟ بیایید جمله فوق العاده ای را از عیسی بخوانید:

«Kommt her zu mir, alle ihr Mühseligen und Beladenen! Und ich werde euch Ruhe gebenNehmt auf euch mein Joch, und lernt von mir! Denn ich bin sanftmütig und von Herzen demütig, und «ihr werdet Ruhe finden für eure Seelen»; denn mein Joch ist sanft, und meine Last ist leicht» (Matthäus 11,28-30).

ما باید نزد عیسی بیایم ، سپس او به ما استراحت می دهد. این یک وعده مطلق است! ما باید بار خود را بر دوش او بکشیم:

«Demütigt euch nun unter die mächtige Hand Gottes, damit er euch erhöhe zur rechten Zeit, [wie?] indem ihr alle eure Sorge auf ihn werft! Denn er ist besorgt für euch» (1 Petrus 5,6-7).

دقیقاً چگونه نگرانی های خود را بر روی خدا قرار می دهیم؟ در اینجا نکات مشخصی وجود دارد که در این زمینه به ما کمک می کند:

ما باید تمام وجود خود را تسلیم خدا کنیم.

هدف زندگی ما این است که خدا را خوشحال کنیم و تمام هستی خود را زیر او قرار دهیم. وقتی سعی می کنیم همه را خوشحال کنیم ، تضاد و استرس وجود دارد زیرا به سادگی امکان پذیر نیست. ما نباید به همنوعان خود این قدرت را بدهیم که خود را دچار اضطراب کنند. فقط خدا باید بر زندگی ما حکومت کند. این آرامش ، آرامش و شادی را برای زندگی ما به ارمغان می آورد.

پادشاهی خدا باید اول بیاید.

چه چیزی زندگی ما را سوق می دهد؟ شناخت دیگران؟ تمایل به پول زیادی دارد؟ برای اینکه همه مشکلات ما از بین برود؟ اینها همه اهدافی است که منجر به استرس می شود. خداوند به روشنی می گوید اولویت ما باید باشد:

«Deshalb sage ich euch: Seid nicht besorgt für euer Leben, was ihr essen und was ihr trinken sollt, noch für euren Leib, was ihr anziehen sollt! Ist nicht das Leben mehr als die Speise und der Leib mehr als die Kleidung? Seht hin auf die Vögel des Himmels, dass sie weder säen noch ernten, noch in Scheunen sammeln, und euer himmlischer Vater ernährt sie <doch>. Seid {ihr} nicht viel wertvoller als sie? Wer aber unter euch kann mit Sorgen seiner Lebenslänge {eine} Elle zusetzen? Und warum seid ihr um Kleidung besorgt? Betrachtet die Lilien des Feldes, wie sie wachsen: sie mühen sich nicht, auch spinnen sie nicht. Ich sage euch aber, dass selbst nicht Salomo in all seiner Herrlichkeit bekleidet war wie eine von diesen. Wenn aber Gott das Gras des Feldes, das heute steht und morgen in den Ofen geworfen wird, so kleidet, <wird er das> nicht viel mehr euch <tun>, ihr Kleingläubigen. So seid nun nicht besorgt, indem ihr sagt: Was sollen wir essen? Oder: Was sollen wir trinken? Oder: Was sollen wir anziehen? Denn nach diesem allen trachten die Nationen; denn euer himmlischer Vater weiss, dass ihr dies alles benötigt. Trachtet aber zuerst nach dem Reich Gottes und nach seiner Gerechtigkeit! Und dies alles wird euch hinzugefügt werden So seid nun nicht besorgt um den morgigen Tag! Denn der morgige Tag wird für sich selbst sorgen. Jeder Tag hat an seinem Übel genug» (Matthäus 6,25-34).

تا قبل از هر چیز از خدا و خواست او مراقبت کنیم ، او تمام نیازهای دیگر ما را تأمین خواهد کرد! 
آیا این یک پاس آزاد برای یک سبک زندگی غیرمسئولانه است؟ البته که نه. کتاب مقدس به ما می آموزد که نان خود را به دست آوریم و از خانواده های خود مراقبت کنیم. اما این یک اولویت است!

جامعه ما پر از حواس پرتی است. اگر مراقب نباشیم ، ناگهان جایی برای زندگی در خداوند پیدا نخواهیم کرد. تمرکز و اولویت بندی طول می کشد ، وگرنه موارد دیگر ناگهان زندگی ما را تعیین می کنند.

از ما خواسته می شود که وقت خود را در نماز بگذرانیم.

این وظیفه ماست که بارهای خود را در دعا به خدا بارگیری کنیم. او ما را در دعا آرام می کند ، افکار و اولویت های ما را روشن می کند و ما را با او نزدیک می کند. عیسی مثال مهمی به ما داد:

«Und frühmorgens, als es noch sehr dunkel war, stand er auf und ging hinaus und ging fort an einen einsamen Ort und betete dort. Und Simon und die, die mit ihm waren, eilten ihm nach; und sie fanden ihn und sagen zu ihm: Alle suchen dich» (Markus 1,35-37).

عیسی مخفی شد تا وقت برای نماز پیدا کند! او از بسیاری از نیازها منحرف نشده بود:

«Aber die Rede über ihn verbreitete sich umso mehr; und grosse Volksmengen versammelten sich, <ihn> zu hören und von ihren Krankheiten geheilt zu werden. Er aber zog sich zurück und war in einsamen Gegenden und betete» (Lukas 5,15-16).

آیا تحت فشار هستیم ، آیا استرس در کل زندگی ما گسترش یافته است؟ سپس ما نیز باید در دعا کنار بگذاریم و با خدا وقت بگذاریم! بعضی اوقات ما به سختی مشغول شناختن خدا هستیم. به همین دلیل مهم است که مرتباً عقب نشینی کنید و به خدا توجه کنیم.

نمونه مارتا را به خاطر دارید؟

«Es geschah aber, als sie ihres Weges zogen, dass er in ein Dorf kam; und eine Frau mit Namen Marta nahm ihn auf. Und diese hatte eine Schwester, genannt Maria, die sich auch zu den Füssen Jesu niedersetzte und seinem Wort zuhörte. Marta aber war sehr beschäftigt mit vielem Dienen; sie trat aber hinzu und sprach: Herr, kümmert es dich nicht, dass meine Schwester mich allein gelassen hat zu dienen? Sage ihr doch, dass sie mir helfe!] Jesus aber antwortete und sprach zu ihr: Marta, Marta! Du bist besorgt und beunruhigt um viele Dinge; eins aber ist nötig. Maria aber hat das gute Teil erwählt, das nicht von ihr genommen werden wird» (Lukas 10,38-42).

بیایید کمی استراحت کنیم و رابطه نزدیکی با خدا داشته باشیم. بیایید وقت کافی را در نماز ، مطالعه کتاب مقدس و مراقبه بگذاریم. در غیر این صورت انتقال بارهای ما به خدا دشوار خواهد بود. برای پرتاب کردن بارهای ما به خدا ، مهم است که از خود فاصله بگیرید و استراحت کنید. «ندیدن جنگل از درختان ...»

هنگامی که ما هنوز تدریس می کردیم که خداوند انتظار یک استراحت مطلق از مسیحیان را نیز دارد ، ما این مزیت را داشتیم: از عصر جمعه تا شامگاه شنبه ما جز خدا در دسترس کسی نبودیم. امیدوارم حداقل اصل استراحت را در زندگی خود درک کرده و حفظ کرده باشیم. اکنون و پس از آن ، ما فقط باید خاموش و استراحت کنیم ، به خصوص در این جهان استرس. خدا به ما نمی گوید چه زمانی باید باشد. انسانها به سادگی نیاز به استراحت دارند. عیسی به شاگردانش آموخت تا استراحت کنند:

«Und die Apostel versammeln sich zu Jesus; und sie berichteten ihm alles, was sie getan und was sie gelehrt hatten. Und er sprach zu ihnen: Kommt, ihr selbst allein, an einen öden Ort und ruht ein wenig aus! Denn diejenigen, die kamen und gingen, waren viele, und sie fanden nicht einmal Zeit, um zu essen» (Markus 6, 30-31).

اگر به طور ناگهانی دیگر وقت نداریم چیزی بخوریم ، قطعاً زمان آن فرا رسیده است که در برخی مواقع خاموش شویم و بسازیم.

پس چگونه نگرانی های خود را به خدا واگذار کنیم؟ بیایید توجه داشته باشیم:

• ما تمام وجود خود را تسلیم خدا می کنیم و به او اعتماد می کنیم.
• پادشاهی خدا در درجه اول قرار دارد.
• ما وقت خود را به نماز می گذرانیم.
• برای استراحت وقت می گذاریم.

به عبارت دیگر ، زندگی ما باید خدا و عیسی باشد. ما روی او متمرکز هستیم و او را در زندگی خود جای می دهیم.

او سپس ما را با آرامش ، آرامش و نشاط بركت خواهد داد. بار او سبک می شود ، حتی اگر از همه طرف تحت فشار قرار گیریم. مسیح تحت فشار قرار گرفت ، اما هرگز خرد نشد. بگذارید ما واقعاً به عنوان فرزندان خدا در شادی زندگی کنیم و به او اعتماد کنیم که در او استراحت کند و تمام بارهای ما را بر او تحمیل کند.

جامعه ما تحت فشار قرار دارد ، از جمله مسیحیان ، گاهی اوقات حتی بیشتر ، اما خدا فضا را ایجاد می کند ، بار ما را تحمل می کند و مراقب ما است. آیا ما در این مورد قانع هستیم؟ آیا زندگی خود را با اعتماد عمیق به خدا زندگی می کنیم؟

Schliessen wir mit Davids Beschreibung von unserem himmlischen Schöpfer und Herrn im Psalm 23 (auch David war oft in Gefahr und von allen Seiten stark bedrängt):

«Der Herr ist mein Hirte, mir wird nichts mangeln. Er lagert mich auf grünen Auen, er führt mich zu stillen Wassern. Er erquickt meine Seele. Er leitet mich in Pfaden der Gerechtigkeit um seines Namens willen. Auch wenn ich wandere im Tal des Todesschattens, fürchte ich kein Unheil, denn du bist bei mir; dein Stecken und dein Stab, {sie} trösten mich. Du bereitest vor mir einen Tisch angesichts meiner Feinde; du hast mein Haupt mit Öl gesalbt, mein Becher fliesst über. Nur Güte und Gnade werden mir folgen alle Tage meines Lebens; und ich kehre zurück ins Haus des Herrn lebenslang» (Psalm 23).

توسط Daniel Bösch


پی دی افخداحافظی